Łubowo

Łubowo (Lubow)

Duża wieś położona przy pd. krawędzi rynny jeziornej nad jez. Lubicko Wlk.
W okolicy wsi są ślady dawnej bytności człowieka: na wzniesieniu Sosnowa Górka położonym na północ od wsi znajduje się cmentarzysko prasłowiańskich grobów skrzynkowych, nad płynącym w sąsiedztwie Białym Potokiem – ślady osady wczesnośredniowiecznej. W 1925 r. rybacy w czasie połowu ryb, wyłowili kamienny posąg słowiańskiego bożka Belbuka. Według legendy w przeszłości posąg Belbuka znajdował się u stóp wiekowego dębu na szczycie Sosnowej Górki. W okresie chrystianizacji, obiekt kultu miejscowych mieszkańców został wrzucony do jeziora. Obecnie znajduje się w Muzeum Regionalnym w Szczecinku. W 1927 r. przekazano do muzeum w Szczecinku 5 urn ze skarbami znalezionymi w okolicach Łubowa.

W latach 1967-68 prowadzone były prace wykopaliskowe. Znaleziska w Łubowie datowane są na kilka okresów prahistorii, choć stanowiły jedną kulturę – wschodniopomorską. Odkryte groby o kamiennych ścianach pochodzą z młodszego okresu halsztyckiego (550 – 400 r. p.n.e.), zaś siekiera i dwie bransolety z epoki brązu (1700 – 650 r. p.n.e.).
W VI – VII w. po okresie ogólnoeuropejskiej „wędrówki ludów”, na terenie ziemi łubowskiej osiadło plemię Drawian, należące do słowiańskiego plemienia Pomorzan. W wiekach VIII – IX powstawały na tych ziemiach coraz liczniejsze osady. W okolicach Łubowa istniały trzy osady i jeden obiekt kultu z okresu wczesnego średniowiecza.

Tereny przyłączone przez Krzywoustego na północy Polski zostały administracyjnie włączone do Wielkopolski. Ziemia łubowska była wówczas w Wielkopolsce. Granica przebiegała: od jeziora Drawsko, obejmując po stronie polskiej Stare Gonne, Czarne Wielkie, Komorze do jez. Pile, które przecinała.

Pod koniec XIII w. Przemysł II nadał Zakonowi Templariuszy Ziemię Czaplinecką. W obrębie tego nadania znalazły się tereny dzisiejszego Łubowa. Prawdopodobnie Templariusze założyli pierwszą sieć parafialną na tym terenie. Za swą siedzibę obrali wybudowany przez siebie zamek w Drahimiu. Po kasacji Zakonu Templariuszy miał przypaść Zakonowi Joanitów. Ziemię Czaplinecką zajęła jednak Brandenburgia i dopiero po kilku latach trafiła ona do Zakonu.

W 1368 r. Kazimierz Wielki przyłączył do Polski Wałcz z podległymi terenami, w skład których wchodziła ziemia Joanitów z Łubowem. W 1407 Joanici zostali wypędzeni na rozkaz Władysława Jagiełły za sprzyjanie Krzyżakom. Utworzono Starostwo Drahimskie.

W pierwsze połowie XVII wieku ludność Łubowa cierpiała z powodu wojny trzydziestoletniej (1618 – 1648). Kilka wiosek w starostwie zostało całkowicie zniszczonych, inne podupadły
Podczas konfliktu Polski ze Szwecją starostwo zostaje zastawione Prusom w zamian za pomoc w walce z najeźdźcą. Prusy przejęły starostwo w 1668 r.

W XVIII i XIX w. ludność Łubowa ucierpiała z powodu konfliktów zbrojnych. W latach 1760 – 62 (pobyt wojsk rosyjskich) i w latach 1806 – 07 (pobyt wojsk francuskich).
W 1846 r. wzniesiono w Łubowie szkołę na miejscu starej, powstałej w 1748 r. Szkoła ta służyła do roku 1926 r. kiedy to zaczęto wznosić nowy budynek służący do chwili obecnej.
Bardzo duże znaczenie dla rozwoju wsi miało wybudowanie w 1878 r. linii kolejowej łączącej Runowo Pomorskie z Chojnicami i przechodzącej przez Łubowo. Obok stacji kolejowej otworzono agencję pocztową. Na początku XX w. wybudowano bite drogi łączące Łubowo z Czaplinkiem, Liszkowem i Polnem.
Niekorzystna sytuacja gospodarcza na Pomorzu spowodowała, że na przełomie XIX i XX w. jak i po I wojnie światowej sporo ludzi z tych rejonów wyemigrowało do zachodniej części Niemiec i Ameryki.

Podczas II wojny światowej w pobliżu Łubowa były dwa obozy: w Czarnem Małym dla cywili polskich i w Łysieninie dla cywili francuskich.
Łubowo zostało wyzwolone przez żołnierzy polskich 1 Armii Wojska Polskiego z 1 Frontu Białoruskiego w dniu 3 marca 1945 r.

Administrację polską utworzono 20 maja 1945 r. Łubowo zostało siedzibą gminy, w skład której wchodziły sołectwa: Łubowo, Rakowo, Nobliny, Komorze, Czochryń, Jeziorna, Ostroróg, Liszkowo, Pile, Uniemino, Kiełpino, Okole. Witold Chmontowski był pierwszym wójtem i organizatorem Urzędu Gminy. W dniu 9 IX 1945 r. została otwarta pierwsza na tym terenie Szkoła Podstawowa. Naukę zaczęło pobierać 26 uczniów pochodzących z Wileńszczyzny, Podola, Kielecczyzny, Wielkopolski i Mazowsza.
Odbyła się kolejna wymiana ludności na tych terenach. Po Prasłowianach (tzw. kultura łużycka), Germanach, skandynawskich Gotach i Gepidach, Celtach, słowiańskich Pomorzanach, Kaszubach, osadnikach niemieckich; przybyli tu kolejni mieszkańcy tych ziem. Tym razem z niemal wszystkich zakątków Polski i terenów należących przed wojną do Polski.

Z lat „pionierskich” pochodzi orzeczenie: „Wojskowy Sąd Rejonowy w Szczecinku uniewinnia komendanta Posterunku MO w Łubowie, Józefa Puczyńskiego i jego zastępcę do spraw politycznych, Kazimierza Woźniaka od zarzutu, że w dniu 21 marca 1947 r. w Szczecinku dopuścili się nadużycia władzy. Sąd uznał, że odważne rozbrojenie pijanego żołnierza, wymachującego załadowanym pistoletem wśród ludzi nie było nadużyciem władzy, a wypełnieniem obowiązku ciążącego na funkcjonariuszach MO, strzegących ładu i porządku”.

W 1972 r. po kolejnej zmianie podziału administracyjnego, Łubowo znalazło się w gminie Silnowo.

W kościele łubowskim zbudowanym w 1863 r., rozbudowany w 1882 r. (styl neoromański) znajduje się flandryjski pozłacany tryptyk (XV/XVII wiek, drewno rzeźbione i politurowane, gotyk) przedstawiający Madonnę z Dzieciątkiem i 14 postaci świętych. Jego autorstwo przypisywane jest szkole Wita Stwosza lub nawet samemu mistrzowi. Skradziony w sierpniu 1994 r., odzyskany został w styczniu roku następnego.

Obecnie, mające 11 ulic Łubowo zamieszkuje 1138 osób.

PrintFriendly and PDF